از جمله زبان؛ فراتر از شعر و ادبیات




او عالمی بود که فقط در لحظه های شعر شیدایی می شد و نه به خاطر شیدایی دیگران، چون شعرهایش هم حکیمانه است، پس اگر باید مقایسه کنیم، چون جنبه زبانی اش در ادبیات چاق کننده است. و شعر، مقایسه او با فردوسی مناسبتر است، هر چند حافظ از نظر موسیقی درونی بی تردید حافظ است و می گوید: «شعر مجموعه پنهان موسیقی در من است». من باید آهنگساز می شدم اما فقر فرهنگی و مادی خانواده ام چنین فرصتی به من نداد.» شعر و موسیقی او نباید زبانش را بپوشاند.